دانشگاه علامه طباطبائی دولت پژوهی 2476-2806 3 10 2017 09 20 "New City-state Orientation" as a New Form of Urbanization Policy نو دولت‌شهرگرایی به مثابة صورت جدید شهری‌شدن سیاست 109 145 7831 10.22054/tssq.2017.9416.55 FA غلامرضا خواجه سروی اسنادیار علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی محسن سلگی دانشجوی دکترای اندیشه سیاسی دانشگاه علامه طباطبائی Journal Article 2016 02 17 This paper is aimed to show the possibility and necessity of New City-state Orientation as a new form of democracy; a new form of democracy in which city and citizenship in the light of deterritorialization and communitarianist pluralism attain a mental and cultural form instead of a bodily-civilizational form. In this paper New City-state Orientation is defined as follows: passing along the concepts of insiders and outsiders, passing along the hierarchical and vertical world to the horizontal world, non-territorialness, mental-culturalness, modification of liberalism because of its extreme individualism with the help of the communitarianist view, emphasis on the concept of “authenticity” or “valuability of difference” beyond the concept of “dignity”, the wane of the big concepts like society and the birth and proliferation of community instead of that. New City-state Orientation, in the communitarianist context and with the view of globalization, while acknowledging the legitimacy of subcultures and local and traditional cultures has taken a non-physical and non-bodily look at the category of city and citizenship.The question of the paper is how we can come to a mutual understanding between responsible citizenship and human rights today. The hypothesis of the question is that in the light of deterritorialization of city and the citizenship we can come to such a mutual understanding.The theoretical framework of the paper is the “the body without organs theory” of Gilles Deleuze and its methodology is analytical-descriptive with the use of library data.     هدف این جستار، نشان‌دادن امکان و ضرورت نودولت‌شهرگرایی به عنوان صورتی نوین از دموکراسی است؛ صورتی نوین از دموکراسی که در آن، شهر و شهروندی در پرتو «قلمروزدایی» و تکثرگراییِ جماعت‌گرایانه، صورتی ذهنی و فرهنگی به جای کالبدی-تمدنی می‌یابند. در این مقاله، نودولت‌شهرگرایی چنین معرفی شده است: عبور از مفاهیم خودی و غیرخودی، عبور از جهان سلسله‌مراتبی و عمودی به جهان افقی، غیرسرزمینی‌بودن یا ذهنی-فرهنگی‌بودن، تعدیل لیبرالیسم به سبب تفرّدگرایی مفرط با استمداد از نگاه جماعت‌گرایانه، تأکید بر مفهوم «اصالت» یا «ارزشمندی تفاوت» فرای مفهوم «کرامت»، افول مفاهیم کلانی چون جامعه و تولد و تکثر جماعت به جای آن. نودولت‌شهرگرایی، در بستر جماعت‌گرایانه و با نگاه جهانی‌شدن، در عین اذعان به مشروعیت خرده‌فرهنگ‌ها و فرهنگ‌های محلی و سنتی، نگاهی غیرفیزیکی و غیرکالبدی به مقولة شهر و شهری‌شدن افکنده است. پرسش مقاله این است که چگونه می‌توان به تفاهمِ میان مفهوم شهروندیِ مسئولانه و حقوق بشر کنونی رسید؟ فرضیه در قبال این پرسش آن است که در پرتو قلمروزدایی از شهر و مفهوم شهروندی، می‌توان به تفاهم مزبور رسید. چارچوب نظری این مقاله، «نظریة بدن بدون اندام» ژیل دُلوز بوده و روش آن، تحلیلی-توصیفی با استفاده از داده‌های کتابخانه‌ای است. قلمروزدایی در این مقاله، از آنجایی که با اصالت «تفاوت» و پذیرش «تخاصم» ملازم شده است، اتهام کارل اشمیت به لیبرالیسم را مبنی بر آن که لیبرالیسم با قلمروزدایی و جهان‌وطن‌گرایی، تخاصم را مرز‌زدوده و بنابراین وسیع تر می‌کند، نمی‌پذیرد و بر خود وارد نمی‌داند. https://tssq.atu.ac.ir/article_7831_3b915edc2d97dfb4b7e8885241661c44.pdf